Ο Όσιος Δαβίδ καταγόταν από τη βόρεια Μεσοποταμία, που ήταν μεγάλο μοναστικό κέντρο, και γεννήθηκε περί το 450 μ.Χ. Για λόγους που δεν αναφέρονται ήλθε στη Θεσσαλονίκη μαζί με το μοναχό Αδολά. Κατά το βιογράφο τους ο Όσιος εισήλθε αρχικά στη μονή των Αγίων Μαρτύρων Θεοδώρου και Μερκουρίου, επιλεγομένη Κουκουλλιατών, της οποίας η τοποθεσία προσδιορίζεται «ἐν τῷ ἀρκτικῷ μέρει τῆς πόλεως πλησίον τοῦ τείχους ἐν ᾧ ἐστι τὸ παραπόρτιον τῶν Ἀπροΐτων». Το προσωνύμιο «Κουκουλλιατῶν» ή «Κουκουλλατῶν» δηλώνει τους μοναχούς που έφεραν κουκούλιο, ίσως κατά ιδιάζοντα τρόπο, αν κρίνει κανείς από τις σωζόμενες απεικονίσεις του Οσίου, δηλαδή ριγμένο στους ώμους. Η θέση της μονής πρέπει να αναζητηθεί βορειοανατολικά της Ακροπόλεως, εκεί όπου αναγνωρίζεται το τοπωνύμιο «Κῆπος τοῦ Προβατᾶ».

Πνευματικότητα, Εκδήλωση και οι Σκοτεινές της Πλευρές

Bernadette Jacober

Η εικόνα της μάγισσας έχει αλλάξει δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες. Ενώ στην παιδική μας ηλικία σκεφτόμασταν συχνά τις κυρτές γυναίκες από τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ ή τις σκανταλιάρες μάγισσες όπως η Bibi Blocksberg, οι νεότερες γενιές γνωρίζουν έναν εντελώς νέο τύπο μάγισσας: την «αυτο-ιπτάμενη» μάγισσα του διαδικτύου, την οποία συναντάμε σε πλατφόρμες όπως το Instagram, το YouTube ή το TikTok.

Ο Όσιος Κυριακός ήταν άνθρωπος που καλλιεργούσε «ὑπομονήν, πραότητα» (Α' προς Τιμόθεον, στ' 11). Γι' αυτό και πέτυχε στην ασκητική του ζωή. Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 5ο αιώνα μ.Χ., από Ιερέα πατέρα, τον Ιωάννη. Τη μητέρα του την έλεγαν Ευδοξία και είχε αδελφό τον Αρχιεπίσκοπο Κορίνθου Πέτρο.

Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος

Το έργο του Νικ Μάρβελ δεν είναι απλώς μια σειρά παιδικών μυθιστορημάτων. Είναι μια δυνατή πρόταση που ανατρέπει τη μονοτονία της σύγχρονης λογοτεχνίας φαντασίας και προσφέρει στα παιδιά και στους νέους ένα καθαρό μήνυμα ελπίδας, πίστης και αληθινής ηρωικής στάσης απέναντι στη ζωή. Σε μια εποχή που η βιομηχανία του θεάματος κατακλύζεται από ταινίες και βιβλία που προβάλλουν τον αποκρυφισμό, τη μαγεία και την ψευδαίσθηση των «υπερφυσικών δυνάμεων», η σειρά «Νικ Μάρβελ» προβάλλει ως φωτεινό αντίβαρο. Οι αληθινοί ήρωες δεν είναι όσοι καταφεύγουν σε ξόρκια και επικλήσεις σκοτεινών δυνάμεων, αλλά εκείνοι που με πίστη στον Χριστό μπορούν να μετακινούν βουνά, να στέκονται με θάρρος απέναντι στις δυσκολίες και να εμπνέουν γύρω τους αγάπη και ελπίδα.

Ο Όσιος Παχώμιος γεννήθηκε το 292 μ.Χ στην Κάτω Θηβαΐδα της Αίγυπτου από γονείς ειδωλολάτρες και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Κωνσταντίνου του Μεγάλου (306 - 337 μ.Χ.). Στο στρατό, στον οποίο κατετάγη σε ηλικία 20 ετών, γνωρίσθηκε με Χριστιανούς στρατιώτες και διδάχθηκε από αυτούς τα της Χριστιανικής πίστεως. Όταν δε απολύθηκε από τις τάξεις του στρατού, εγκατέλειψε τον κόσμο και αφού μετέβη στην Ανω Θηβαΐδα, βαπτίσθηκε και εκάρη μοναχός.

Πρωτ. Αλεξάντερ Νοβοπάσιν

Πρόσφατα, μου κίνησε την προσοχή μια δήλωση του Γάλλου ποιητή και δοκιμιογράφου Πολ Βαλερί. «Η ιστορία—γράφει—είναι το πιο επικίνδυνο προϊόν που έχει παραχθεί από τη χημεία της νόησης… Μεθάει τα έθνη…, γεννά σε αυτά ψεύτικες αναμνήσεις, προκαλεί… μανία καταδίωξης και κάνει τα έθνη χολωμένα, αλαζονικά, αδιάλλακτα και ματαιόδοξα». Ωραία διατυπωμένο. Αλλά όχι απολύτως σωστό. Άλλο πράγμα είναι να μιλάμε για την ιστορία ως μια πραγματική εκδήλωση σημαντικών ή λιγότερο σημαντικών γεγονότων στον χρόνο, και εντελώς άλλο να μιλάμε για ιστορικά γεγονότα και τις προϋποθέσεις που οδήγησαν σε αυτά, ερμηνεύοντάς τα κατά το δοκούν. Ως εκ τούτου, τέτοιες ερμηνείες μπορεί να είναι αρκετά υποκειμενικές (και οι άνθρωποι γενικά είναι υποκειμενικοί), άρα όχι απόλυτα αξιόπιστες, ή σκόπιμα διαστρεβλωμένες για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα κάποιων. Και αυτό δεν είναι πλέον ιστορία, είναι πλαστογραφία.

Ο Όσιος Αυξέντιος καταγόταν από την Συρία. Έζησε στην Κωνσταντινούπολη επί αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β' του Μικρού (408 - 450 μ.Χ.) και κατείχε το αξίωμα του σχολαρίου του στρατηλάτου.

Η φιλήσυχη και φιλομόναχη διάθεσή του και η αγάπη του για τον ασκητικό βίο, τον οδήγησε στο να γίνει μοναχός. Εγκατέλειψε λοιπόν τις τιμές και τα αξιώματά του και αποσύρθηκε σε όρος πετρώδες της Χαλκηδόνος, την Οξεία Πέτρα, όπου και ασκήτευε, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με την μελέτη και σπουδή της Αγίας Γραφής. Τόση δε ήταν η φήμη του για τις σπάνιες αρετές και την βαθιά θεολογική μόρφωσή του, ώστε προσκλήθηκε στην Δ' Οικουμενική Σύνοδο, που συνεκλήθη το έτος 451 μ.Χ. στην Χαλκηδόνα για να καταδικάσει τις κακοδοξίες του Ευτυχούς.