Οι Άγιοι Επτά Παίδες, τα ονόματα των οποίων είναι: Μαξιμιλιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Αντωνίνος (ή Ιωάννης), Κωνσταντίνος και Εξακουστοδιανός, έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου (249 - 251 μ.Χ.).

Ἄλλο ἕνα πολιτικὸ μέτρο ποὺ ἐνισχύει τὴν παραδοσιακὴ οἰκογένεια καὶ προστατεύει τοὺς αἰώνιους ἠθικοὺς νόμους προστίθεται στὴ χώρα τῆς Οὑγγαρίας, μετὰ καὶ τὴν πρόσφατη λήψη ἀποφασιστικῶν μέτρων γιὰ τὴ στήριξη τῶν πολυτέκνων.

Συγκεκριμένα, τὸ Κοινοβούλιο τῆς Οὑγ­γαρίας μὲ συντριπτικὴ πλειοψηφία (140 ψήφων ἔναντι 21) ἐνέκρινε τροποποίηση τοῦ Συντάγματος, ἡ ὁποία ὑπηρετεῖ τὴν ἀποδόμηση τῶν ἀπαιτήσεων τῆς ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, καθὼς καὶ τῶν χρηματοδοτούμενων ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ ὀργανισμῶν στηρίξεως τῆς συγκεκριμένης ἀτζέντας. Ἡ τροποποίηση αὐτὴ στοχεύει στὴ σωματικὴ καὶ ἠθικὴ προστασία τῶν παιδιῶν. Στὸ Σύνταγμα τῆς χώρας ἀναγράφεται πλέον ὅτι ἡ Οὑγγαρία ἀναγνωρίζει μόνο δύο φύλα, τὸ ἀρσενικὸ καὶ τὸ θηλυκό.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Βασιλεύς έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Λικινίου (307-323 μ.Χ.) και ήταν Επίσκοπος της Αμασείας του Πόντου. Ο Επίσκοπος Βασιλεύς διακρινόταν για τον ζήλο του υπέρ της πίστεως και την ακοίμητη δραστηριότητα στην επιτέλεση των καθηκόντων του. Επειδή παντού υπήρχαν και πλάνες και κίνδυνοι, έσπευδε παντού και ο ίδιος κηρύττοντας, συμβουλεύοντας, παρηγορώντας, ενισχύοντας, στηρίζοντας, ελκύοντας, πυκνώνοντας και εγκαρδιώνοντας τις Χριστιανικές τάξεις και αναδεικνύοντας αυτές όσο το δυνατόν ισχυρότερες πνευματικά έναντι του ειδωλολατρικού κόσμου.

Γι' αυτόν τον λόγο οι ιερείς και οι άρχοντες των ειδωλολατρών, έτρεφαν εναντίον του σφοδρή έχθρα. Και όταν ο Λικίνιος, το έτος 322 μ.Χ., προέβη στα δυσμενή και διωκτικά μέτρα εναντίον των Χριστιανών, κατήγγειλαν προς αυτόν τον Επίσκοπο Αμασείας, Βασιλέα.

Το μέγεθος και το εύρος του κακού που διαπράχθηκε θα τα ζήλευε έως και ο Γιόζεφ Μένγκελε.

Steven Kritz (Μετάφραση Nikos Maris)

Πριν από περισσότερο από ένα χρόνο, είχα γράψει σε ένα άρθρο στο Brownstone Journal, ότι υπήρχε σχεδόν καθολική συμφωνία σε αυτή τη χώρα ότι τα πράγματα δεν πήγαν καλά όσον αφορά την αντιμετώπιση της πανδημίας Covid από τη χώρα. Παρουσίασα τρία πιθανά σενάρια για το πώς συνέβη αυτό:

Σενάριο 1: Χειριστήκαμε την πανδημία (sic) όσο καλύτερα μπορούσαμε, δεδομένων των πληροφοριών που είχαμε εκείνη την εποχή, αλλά η μολυσματικότητα του ιού ήταν τέτοια που το αποτέλεσμα ήταν αναπόφευκτο. Πιστεύω ότι αυτή η άποψη εξακολουθεί να πιστεύεται από τουλάχιστον το 75% του πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων των επαγγελματιών υγείας.

Ο Όσιος Βενδιμιανός γεννήθηκε στα μέσα του 5ου αιώνα, από γονείς ευγενείς και πλούσιους, στη Μεγάλη Μυσία (αρχαία χώρα της Βορειοδυτικής Μικράς Ασίας).

Μόναζε στο όρος το ονομαζόμενο της Οξείας και μαθήτευε κοντά στον όσιο Αυξέντιο «του εν τω Βουνώ» (τιμάται 14 Φεβρουαρίου).

(+) π. Αθανάσιος Μυτιληναίος*

Είναι γνωστή, αγαπητοί μου, η ιστορία της θεραπείας του παραλυτικού στην δεξαμενή της Βηθεσδά. Είναι γνωστή, λοιπόν, η ιστορία της θεραπείας του παραλυτικού. Ήταν μια δεξαμενή. Γύρω της ευρίσκετο πολύ πλήθος ασθενούντων, διότι η αγάπη του Θεού έδιδε την θεραπείαν, έστω και περιορισμένη, σε όσους εισήρχοντο σ’ αυτήν, με την ταραχή του νερού, που εταράσσετο από την παρουσία ενός αγγέλου του Θεού. Έτσι βλέπομε καθαρά ότι η θεραπεία δεν ήτο φυσική, δηλαδή αποτέλεσμα, συνέπεια ιαματικών υδάτων, αλλά ήταν άμεση υπερφυσική ενέργεια του Θεού.