Unadfi *

Το Life Coaching γνωρίζει μια ραγδαία άνθηση. Όμως, πίσω από τις υποσχέσεις προσωπικής μεταμόρφωσης, ορισμένοι καταγγέλλουν ανησυχητικές εμπορικές παρεκκλίσεις.

Στην αναζήτηση για «ευημερία», η Sara Isbister, μια Αυστραλή εγκατεστημένη στη Νέα Ζηλανδία, βρέθηκε παγιδευμένη σε αυτό που σήμερα αποκαλεί «εμπορική σέκτα».

Η Αγία Θεοδώρα καταγόταν από την Αγιοτόκο και Ηρωοτόκο Πελοπόννησο γι’ αυτό και από κάποιους ονομάζεται Αγία Θεοδώρα η «Πελοποννήσια». Ως προς την καταγωγή της πιθανότερες περιοχές φαίνεται να είναι η Αρκαδία και η Μεσσηνία.

Έζησε κατά τον 9ον αιώνα μ.Χ. (κατά άλλους τον 10ο αιώνα μ.Χ.) δηλαδή στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι γονείς της υπήρξαν άνθρωποι πτωχοί και άσημοι αλλά αγαπούσαν τον Θεό και μετέδωσαν στα παιδιά τους την πίστη στο Χριστό. Από μικρή ηλικία η Θεοδώρα, σε σχέση με τα άλλα της αδέλφια, είχε μία ιδιαίτερη αγάπη και κλίση προς τα θεία. Αγαπούσε τον Θεό σε τέτοιο βαθμό που επιθύμησε να αφιερώσει όλη της την ζωή Σ’ αυτόν. Αποκτούσε μέρα με τη μέρα αυτό που οι Άγιοι Πατέρες ονομάζουν «Ἔρωτα Χριστοῦ».

«Η πρώτη ενσάρκωση ήταν αρσενική, η δεύτερη θηλυκή» «Ο Λόγος Εμφανίζεται στη Σάρκα»[1]

Hank Hanegraaff *

Φανταστείτε αυτό! Φανταστείτε τον Ιησού Χριστό μετενσαρκωμένο ως γυναίκα στην «ηπειρωτική Κίνα». Μια νέα εκδοχή του Βασιλιά των βασιλέων και Κυρίου των κυρίων, που αυτοαποκαλείται «η αλήθεια, η οδός και η ζωή»[2]. Μια γυναίκα από την οποία «όλα δημιουργήθηκαν: τα πράγματα στους ουρανούς και στη γη, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε εξουσίες είτε αρχές είτε δυνάμεις» (Κολοσσαείς 1:16)[3] Ένας Παντοδύναμος Θεός έτοιμος να «σκοτώσει όλους όσοι δεν είναι σε συμφωνία με το Θέλημά Μου»[4].

Πατρίδα του οσίου Πέτρου ήταν η Κωνσταντινούπολη. Οι γονείς του, ευσεβή και διακεκριμένα μέλη της εκεί κοινωνίας, τον είχαν αναθρέψει σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού.

Η εκπαίδευση του Πέτρου, υπήρξε αξιόλογη και με τα προσόντα που ήταν προικισμένος αναδείχτηκε και στρατηγός. Αλλά ο Πέτρος, με τη δύναμη της χριστιανικής ζωής, δεν ξέφυγε από τον ίσιο και φωτεινό δρόμο.

Ἰωάννης Μηλιώνης*

Τὸ 1998, δύο μόλις χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου κυκλοφόρησε ἕνα ἐγχειρίδιο· ἕνα μοναδικὸ γιὰ τὰ χρονικὰ τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγώνα στὴ χώρα μας, ἐγχειρίδιο. Ἐκδότης ἦταν ἡ «Πρωτoβoυλία Γoνέων Βoρείου Ἑλλάδoς γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πολιτισμοῦ, τῆς Oἰκογενείας καὶ τοῦ Ἀτόμου», Πολυτεχνείου 29, Πoλύγυρoς· καρδιὰ τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος, ὁ Μοναχὸς π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης καὶ ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου: «Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ Ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη»[1].

Ἦταν μία τολμηρὴ ἀπόφαση, γιατί μέχρι τὴν ἐποχὴ τῆς ἔκδοσης, ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ εἶχε ἀφεθεῖ νὰ καταστεῖ πανίσχυρη μὲ προσβάσεις σὲ πνευματικοὺς Πατέρες καὶ μοναστήρια, εἰδικὰ στὴ Βόρειο Ἑλλάδα.