Στέργιος Μπούγιας

Συχνά γίνεται λόγος για την αντιμετώπιση των ομοφυλόφιλων εκ μέρους της Εκκλησίας και διατυπώνονται μομφές για τη στάση της, ότι είναι «ομοφοβική» και «ρατσιστική», ότι δεν αγαπάει και, ότι κατακρίνει. Η Εκκλησία εκφέρει τον λόγο του Θεού ο οποίος είναι μοναδικός, αληθινός και αιώνιος! Ο Θεός αγαπάει τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο. Από απέραντη αγάπη ήρθε και έγινε άνθρωπος για να κάνει τον άνθρωπο Θεό κατά χάρη. Διακρίνει τον άνθρωπο από την αμαρτία, κατακρίνει την αμαρτία και όχι τον άμαρτωλό.

Ο Άγιος Επιφάνιος γεννήθηκε από πάμπτωχη οικογένεια Ιουδαίων αγροτών, στο χωρίο Βησανδούκη (ή Βησανδούκ), κοντά στην Ελευθερούπολη της Παλαιστίνης το 310 μ.Χ. (Κυπριακή λαϊκή παράδοση αναφέρει, πως ο Άγιος Επιφάνιος γεννήθηκε στον Καλοπαναγιώτη της Κύπρου, ένα χωριό της Μαραθάσας και μεγάλωσε στη Βησανδούκη). Οι γονείς του είχαν ακόμη ένα παιδί, την Καλλίτροπο.

Αθανάσιος Θεοδωράκης

Τα στοιχεία που αφορούν την ανεργία και ειδικά την ανεργία των νέων είναι αποκαλυπτικά. Για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας δεν περιμένουμε θαύματα: το δημόσιο αδυνατεί, οι επιχειρήσεις κλείνουν, το εμπόριο έχει δυσκολίες. Πώς και πού λοιπόν θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας;

Η απάντηση βρίσκεται στην αυτο-απασχόληση, στη μικρή επιχείρηση και στον αγροτικό τομέα. Από τη μια άκρη της χώρας μέχρι την άλλη οι νέοι και οι άνεργοι επιστρέφουν στο χωριό, αλλά χωρίς βοήθεια, χωρίς στήριξη και χωρίς επίγνωση των δυσκολιών. Συχνά η απογοήτευση είναι μεγάλη και εγκαταλείπουν την προσπάθεια. Η κρίση οδηγεί τους ανθρώπους στην αναζήτηση τρόπων επιβίωσης, στην αυτο-κατανάλωση των παραγομένων προϊόντων και στην αγροτική παραγωγή.

Ο Όσιος Ιωάννης ήταν Βούλγαρος στην καταγωγή και γεννήθηκε στο χωριό Σκρίνο, κοντά στη Σόφια (Βουλγαρίας), επί βασιλείας Πέτρου του Βούλγαρου (περί το 884 μ.Χ.).

Έχοντας μοναχική κλίση, πήγε πρώτα σε κάποια Μονή και κατόπιν ανέβηκε στο όρος Ρίλα.

Εκεί έκτισε πρώτα μικρή καλύβα, που με το χρόνο έγινε καταφύγιο πολλών μοναχών.

Οπότε έκτισε τη Μονή του Ρίλα, στην οποία ασκητικά αφού έζησε, απεβίωσε ειρηνικά (https://www.saint.gr/2774/saint.aspx).

Βασίλης Χαραλάμπους*

Ο λόγος του Οσίου Παϊσίου, ‘’Όποιον αγαπά πιο πολύ τον Θεόν και την πατρίδα, αυτόν να ψηφίσετε’’, είναι καθοριστικός για μας τους Ορθόδοξους Χριστιανούς. Ο λόγος αυτός καθορίζει την πολιτική στάση μας. Είναι όμως συνάμα και αρκετά δύσκολος, όταν πρυτανεύει το πάθος και η ιδιοτέλεια ή άλλες σκοπιμότητες. Για το καλό της Εκκλησίας, με ότι αυτό συνεπάγεται, θα πρέπει να ψηφίζομε μακριά από πάθη και ιδιοτέλειες.

Δεν είναι λίγοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που συχνά πυκνά ομιλούν για τον Όσιο Παΐσιο, αλλ’ όμως σ’ αυτό το θέμα της πολιτικής ψήφου, πεισματικά αγνοούν τις συμβουλές του, ακολουθώντας πεισματικά το πάθος τους.

Ο Όσιος Εφραίμ καταγόταν από την Ανατολή και γεννήθηκε στην πόλη Νίσιβη της Μεσοποταμίας πιθανώς το 308 μ.Χ. ή και ενωρίτερα. Ήκμασε επί Μεγάλου Κωνσταντίνου (324 - 337 μ.Χ.), Ιουλιανού του Παραβάτου (361 - 363 μ.Χ.) και των διαδόχων αυτού. Από την μικρή του ηλικία διδάχθηκε την πίστη και την αρετή από τον Επίσκοπο της γενέτειράς του Ιάκωβο (309 - 364 μ.Χ.), ο οποίος και τον χειροτόνησε διάκονο, αλλά ο Όσιος αρνήθηκε να λάβει μεγαλύτερο αξίωμα.

Μαρτυρία θύματος της «επιλογής φύλου» και οι καταστροφικές μεθοδεύσεις του WPATH *

Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

Ο πόνος μου είναι υποπροϊόν του πειράματος «επιβεβαίωσης φύλου». Είναι αποτέλεσμα του ότι σε εμένα, σε ένα παιδί του οποίου η ασθένεια πότιζε κάθε του απόφαση, δόθηκε η εξουσία να επιλέξω να προχωρήσω σε σοβαρές ψυχολογικές και ιατρικές παρεμβάσεις έχοντας την πλήρη ενθάρρυνση των επαγγελματιών, όλα στο όνομα της «ενημερωμένης συγκατάθεσης ανηλίκου».

Η μαρτυρία(1)

Το πιο οδυνηρό μέρος της δικής μου απομετάβασης ήταν να καταφέρω να συμφιλιωθώ με την πραγματικότητα. Με τη πραγματικότητα ότι δεν μπορεί ποτέ να ξεφύγω από το γυναικείο φύλο μου, όπως εσύ μου είχες υποσχεθεί. Με τη πραγματικότητα ότι καμία κοινωνική, ιατρική ή νομική μετάβαση δεν θα καταφέρει να αλλάξει το φύλο μου και να με κάνει άντρα. Με τη πραγματικότητα ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να γίνω το αδύνατο. Με τη πραγματικότητα ότι δεν θα γίνω ποτέ όλα όσα πίστευα ότι όφειλα να καταφέρω να γίνω.