ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΤΙΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ: «ΒΙΒΛΟΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ»

Pin It

2022 02 10

π. Ἰωάννής Κωστώφ

ΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ. Ἡ Χιονάτη καί οἱ Λευκοί Νάνοι.

Στό Κεφάλαιο αὐτό θά δοῦμε μερικά θαυμαστά πράγματα πού ἀφοροῦν τά οὐράνια σώματα.
Σύμφωνα μέ τή Βίβλο, τήν πρώτη ἡμέρα τῆς δημιουργίας δημιουργήθηκε τό φῶς, ἐνῶ τά ἀστρικά σώματα δημιουργήθηκαν κατά τήν τετάρτη.
Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ἡ Βίβλος διαχωρίζει τό φῶς ἀπό τά ἀστρικά σώματα. «Εὐλογεῖτε, ἥλιος καί σελήνη τόν Κύριον· ὑμνεῖτε καί ὑπερυψοῦτε αὐτόν εἰς τούς αἰῶνας. Εὐλογεῖτε, ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ τόν Κύριον· ὑμνεῖτε καί ὑπερυψοῦτε αὐτόν εἰς τούς αἰῶνας… Εὐλογεῖτε, φῶς καί σκότος τόν Κύριον· ὑμνεῖτε καί ὑπερυψοῦτε αὐτόν εἰς τούς αἰῶνας»(Προσευχή Ἀζαρία, 39, 40, 47).
«Ἕως οὗ μή σκοτισθῇ ὁ ἥλιος καί τό φῶς καί ἡ σελήνη καί οἱ ἀστέρες»(Ἐκκλ 12, 2).
Ὁ ἐν λόγῳ διαχωρισμός, μιᾶς καί δέν ὑπάρχει σήμερα τό πρωτόκτιστο φῶς, ὑποδηλώνει ὅτι ὁ Θεός ἔκανε ἀπό αὐτό, τήν τέταρτη μέρα, τά ἀστρικά σώματα ἤ τό ἀπέθεσε σ᾽ αὐτά κατά τήν τέταρτη μέρα. Ἀπομένει στήν ἐπιστήμη νά βρῆ τί ἀπό τά δύο συνέβη.

Νύξι: Οἱ φάσεις τῆς σελήνης δείχνουν ὅτι ἄλλο τό φῶς (αὐξομειοῦται) καί ἄλλο τό σῶμα (ἀναλλοίωτο).
Ἄλλες νύξεις ἀπό τούς ἐκκλησιαστικούς συγγραφεῖς:
Γράφει ὁ Θεοδώρητος Κύρου: «Χωρίζοντας, ὅπως ἤθελε, ἐκεῖνο τό φῶς, κατασκεύασε τούς μεγάλους καί τούς μικρούς φωστῆρες»(Θεοδώρητος Κύρου, PG 80, 96), «τό φῶς διανεμήθηκε στούς φωστῆρες»(PG 80, 1988· βλ. καί: PG 80, 96).
• Καί ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «Στούς φωστῆρες αὐτούς ἐναπέθεσε ὁ Δημιουργός τό πρωτόκτιστο φῶς, ὄχι διότι ἀδυνατοῦσε γιά ἄλλο φῶς, ἀλλά γιά νά μή μείνη ἀργό ἐκεῖνο τό φῶς. (Τό ἀστρικό σῶμα) εἶναι φωστήρας· ὄχι τό ἴδιο τό φῶς, ἀλλά δοχεῖο τοῦ φωτός»(PG 94, 888).
• Ὁ Δίδυμος ὁ Ἀλεξανδρεύς σημειώνει: «Τό φῶς πού δημιουργήθηκε στήν ἀρχή, τό ὁποῖο προηγουμένως ἁπλωνόταν ἐλεύθερα, ὕστερα, κατά τήν τετάρτη ἡμέρα, ἀφοῦ τό μάζεψε ὁ Θεός ἔκανε ἀπό αὐτό τόν ἥλιο καί τή σελήνη καί τούς ὑπολοίπους ἀστέρες»(ΒΕΠ 45, 11· βλ. καί: P, 54).
• Διδάσκει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Νύσσης: Κατά τήν τέταρτη ἡμέρα «ἀθροίσθηκε ἡ φωτιστική ἰδιότητα γύρω ἀπό τό φυσικό της κατάλληλο στοιχεῖο»(ΒΕΠ 65, 561).
• Καί ὁ Μ. Βασίλειος: «Τότε μέν δημιουργήθηκε ἡ ἴδια ἡ φύσι τοῦ φωτός, ἐνῶ τώρα κατασκευάσθηκε τό ἡλιακό αὐτό σῶμα, γιά νά εἶναι ὄχημα τοῦ πρωταρχικοῦ ἐκείνου φωτός. Ὅπως ἄλλο πρᾶγμα εἶναι τό φῶς καί ἄλλο τό λυχνάρι, καί τό μέν ἕνα ἔχει τή δύναμι νά φωτίζη τό δέ ἄλλο κατασκευάσθηκε γιά νά βοηθᾶ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη νά βλέπουν. Ἔτσι ἔγινε καί γιά τό καθαρότατο ἐκεῖνο καί γνήσιο καί ἄυλο φῶς: κατασκευάσθηκαν τώρα σάν ὀχήματά του οἱ φωστῆρες»(ΒΕΠ 51, 234).
• Ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης σημειώνει: «Ὁ Θεός δημιούργησε μέν πρῶτα τό πρωτόγονο φῶς τό ὁποῖο ἦταν σκορπισμένο παντοῦ· ὕστερα ἀφοῦ δημιούργησε τό δίσκο τοῦ ἡλίου, σύναξε ὅλο ἐκεῖνο τό φῶς καί τό ἔβαλε σ᾽ αὐτόν»(ΚΧ, 216).
• Γράφει ὁ Εὐγένιος Βούλγαρις: «Οἱ φωστῆρες ἐκεῖνοι οἱ ἐγκόσμιοι δέν εἶναι τό πρωτόγονο φῶς, ἀλλά ἔγιναν σάν κάποια σκεύη πού δέχτηκαν τό πρωτόγονο φῶς»(ΕΒ, 88).

* * *

Πολλοί ἐπιστήμονες διδάσκουν ὅτι ἀπό τόν ἥλιο, κατά τήν περιστροφή του, ἀποσπάσθηκαν οἱ διάφοροι πλανῆτες, ὅπως ἀπό τούς τελευταίους, οἱ δορυφόροι τους. Σέ μιά τέτοια, ὅμως, περίπτωσι θά ἔπρεπε οἱ πλανῆτες καί οἱ δορυφόροι νά εἶναι τῆς ἴδιας φορᾶς περιστροφῆς, πρᾶγμα πού δέν συμβαίνει. Τό ἴδιο ἀφορᾶ καί στή σύστασί τους καί σέ ἄλλα χαρακτηριστικά των. Ἄν εἶχαν ἀποκοπῆ, δέν θά μποροῦσαν νά ἔχουν ἀνάδρομη φορά ἤ διαφορά στά χαρακτηριστικά τους:
Γράφει ὁ ἀστρονόμος Διονύσης Σιμόπουλος: «Ἡ περιφορά τοῦ Πλούτωνα γύρω ἀπ᾽ τόν Ἥλιο εἶναι ἀντίθετη ἀπ᾽ αὐτή τῶν ἄλλων πλανητῶν καί διαρκεῖ 248.54 χρόνια»(ΔΣ, 99).
° Ἀκόμα: «Ἡ τροχιά του [τοῦ δορυφόρου τοῦ Ποσειδῶνος Τρίτωνος] εἶναι ἀνάδρομη, μέ μέση ἀπόστασι 330.000km ἀπ᾽ τά νέφη τοῦ πλανήτη»(ΔΣ, 95).
• Οἱ Mary Baumann, Will Hopkins, Coralee Nolletti καί Michael Soluri ἀποκαλύπτουν: «Αὐτό
πού κάνει τόν Τρίτωνα ἀσυνήθιστο εἶναι ἡ περιστροφή του. Ὅπως καί ἡ Φοίβη τοῦ Κρόνου, ἔτσι κι ὁ Τρίτων περιστρέφεται γύρω ἀπ’ τόν πλανήτη του, μέ μία ἀνάδρομη τροχιά —περιστρέφεται γύρω ἀπ’ τόν Ποσειδῶνα ἀντίστροφα πρός τήν κίνησι αὐτοῦ»(CN, 140).
• Ὁ Pierre Thomas σημειώνει: «Τό μεγάλο μάθημα τό ὁποῖο παίρνουμε ἀπ᾽ τήν ἐξερεύνησι τοῦ ἡλιακοῦ συστήματος εἶναι ἕνα μάθημα μετριοπαθείας καί σεμνότητος, ἀφοῦ ἡ φύσι ἀποδεικνύεται πολύ πιό πολύπλοκη ἀπ’ ὅ,τι προβλέπουν οἱ θεωρητικοί. Οἱ ἀποστολές Voyager ὁδήγησαν στήν ἀνακάλυψι τριῶν συστημάτων δορυφόρων (τοῦ Δία, τοῦ Κρόνου καί τοῦ Οὐρανοῦ). Μέ ἐξαίρεσι τήν Ἰώ, κανένας δορυφόρος δέν συμπεριφέρεται ὅπως “προβλεπόταν” θεωρητικά, καί συχνά τά δεδομένα ξεπερνοῦν τίς δυνατότητες ἐξηγήσεως τίς ὁποῖες ἔχουμε. Αὐτό δείχνει ὅτι οὔτε οἱ πιό ἐκλεπτυσμένες θεωρίες, οὔτε οἱ πιό ἀπαιτητικές προσομοιώσεις στούς καλύτερους Η/Υ, δέν καταφέρνουν νά προσεγγίσουν τήν πραγματικότητα. Αὐτό εἶναι κάτι τό ὁποῖο δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε, ὅταν μάλιστα ἔχουμε ἀκόμα νά μελετήσουμε τήν ἐπιφάνεια δεκαπέντε περίπου σωμάτων μέ διάμετρο μεγαλύτερη ἀπό 250 km!»(στό: περ. Πε, τεῦχ. 107, 93).
• Διαβάζουμε: «Καί οἱ 11 νέοι δορυφόροι τοῦ Δία θεωροῦνται ἀνώμαλοι, καθώς ἔχουν ἀνάδρομες τροχιές, κινοῦνται δηλαδή γύρω ἀπ’ τό Δία μέ φορά ἀντίθετη ἀπό ἐκείνη τοῦ πλανήτη»(περ. Πε, τεῦχ. 262, Ἰν 2002, 9).
• Γράφει ἡ Sobel Dava: «Ἡ Ἀφροδίτη περιστρέφεται γύρω ἀπ’ τόν ἄξονά της κατά τήν ἀνάδρομη φορά (δεξιόστροφα, ἤ κατά τήν φορά τῶν δεικτῶν τοῦ ρολογιοῦ), καθώς ἐκτελεῖ μαζί μέ ὅλους τούς πλανῆτες ἀριστερόστροφη περιφορά γύρω ἀπ’ τόν Ἥλιο»(DS, 69).
• Ὁ ἀστρονόμος Δ. Κωτσάκης σημειώνει: «Ὁ Κρόνος ἔχει 10 δορυφόρους … Ὅλοι περιφέρονται κατά τήν ὀρθή φορά γύρω ἀπό αὐτόν, ἐκτός ἀπό τόν πλέον ἀπομεμακρυσμένο, τή Φοίβη, ἡ ὁποία κινεῖται κατά τήν ἀνάδρομη»(ΚΔ, 106).
• Γράφει ὁ Διονύσης Σιμόπουλος: «Πολλά εἶναι τά μυστήρια πού περιβάλλουν τό μεγαλύτερο ἀπό τούς δορυφόρους τοῦ Δία [τό Γανυμήδη]. Μία ἀπ᾽ τίς μεγαλύτερες ἐκπλήξεις πού μᾶς ἐπιφύλασσε εἶναι ἡ ἀνακάλυψι τοῦ μαγνητικοῦ του πεδίου —μιά ἀποκλειστικότητα γιά δορυφόρο τοῦ Ἡλιακοῦ μας Συστήματος»(στό: περ. Γα, Ν-Δ 2003, 110 λεζ.).
• Ὁ ἀστρονόμος Πέτρος Ροβίθης σημειώνει: «Ἐνῶ ὅλοι οἱ δακτύλιοι [τοῦ Κρόνου] φαίνονται νά εἶναι κυκλικοί καί ὁμόκεντροι, δύο ἀπ᾽ αὐτούς, σέ πεῖσμα τῆς γενικότητος, εἶναι ἔκκεντροι, πρᾶγμα πού τούς ξεχωρίζει ἀπ᾽ τούς ἄλλους κι ἀποτελεῖ πρόκλησι γιά τήν ἑρμηνεία τους. Κι ἐνῶ σύμφωνα μέ ὅλες τίς θεωρίες σχηματισμοῦ τῶν δακτυλίων θά ἔπρεπε τά ἀνεξάρτητα μικρά στερεά σώματα πού τούς ἀποτελοῦν νά εἶναι κατανεμημένα ὁμοιόμορφα σ᾽ ὁλόκληρο τό μῆκος καί τό πλάτος τους, διαπιστώθηκε ὅτι σέ πολλές περιπτώσεις παρατηροῦνται συγκεντρώσεις σωμάτων, κατά κανόνα πολύ μικρῶν διαστάσεων, οἱ ὁποῖες διατηροῦνται ἐπί πολλές ὧρες. Ποιές δυνάμεις συγκεντρώνουν τά σώματα αὐτά σέ ὁμάδες καί τά συγκρατοῦν ἐκεῖ; Νά ἕνα ἐρώτημα πού δέν ἔχει ἀπαντηθῆ ἀκόμη. Ἀλλά τό πιό ἀπροσδόκητο εἶναι τό γεγονός ὅτι ἡ λεπτή μορφή ἑνός ἐπιμέρους δακτυλίου δέν εἶναι καθόλου ἁπλῆ, ἀλλά μπορεῖ νά παρομοιασθῆ μ᾽ ἕνα πολύκλωνο σχοινί, οἱ κλῶνοι τοῦ ὁποίου περιελίσσονται ὁ ἕνας γύρω ἀπ᾽ τούς ἄλλους. Ἡ ἔκπληξι τήν ὁποία προκάλεσε ὁ “πλεγμένος” αὐτός δακτύλιος εἶναι τόση, ὥστε ἔκανε τούς ἁρμοδίους νά ποῦν χαρακτηριστικά: “Ὁ δακτύλιος αὐτός ἀποτελεῖ μεγάλο πονοκέφαλο γιά μᾶς”» (στό: περ. Πε, τεῦχ. 35, Ν 1980, 60).

Πηγή: http://www.orthodoxos.com.gr/phpBB3/viewtopic.php?f=25&t=4765&start=20