ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΛΕΥΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ

Pin It

2022 02 07

Ἰωάννης Μηλιώνης.

Σέ προηγούμενα φύλλα τοῦ Ο.Τ. εἴχαμε ἀσχοληθεῖ μὲ τὴν «Ἑλληνικὴ Ἑταιρεία Προγεννητικής Ἀγωγῆς», τῆς κ. Ἰωάννας Μαρῆ -φορέα ποὺ διατείνεται ὅτι ἔχει ὡς σκοπό «τήν ἀγωγή τῆς ἐγκύου γυναίκας καί τοῦ μέλλοντος πατέρα νά προετοιμάσουν τήν νέα ζωή»-, ποὺ ἔχει χαρακτηριστεῖ ὡς «ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη» καὶ περιλαμβάνεται στὸν κατάλογο, ποὺ καταρτίστηκε ἀπὸ τὴν Ζ' Συνδιάσκεψη Ἐντεταλμένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ Ἱερῶν Μητροπόλεων γιὰ θέματα αἱρέσεων καὶ Παραθρησκείας, στὴν Ἁλίαρτο, 20-26 Σεπτεμβρίου 1995[1].
Τό παρόν προέρχεται ἀπό ἰδιόγραφο κείμενο τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου πού ὑπεβλήθη τήν 20ῃ Ἰανουαρίου 1996, ἀπό τήν Συνοδική Ἐπιτροπή ἐπί τῶν Αἱρέσεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς ὁποίας ὑπῆρξε Γραμματεύς, πρός τήν Ἱερά Σύνοδο. Τό πρωτότυπο κείμενο φέρει τήν ὑπογραφή τοῦ τότε Προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς μακαριστοῦ Μητροπολίτου Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς Κυροῦ Δαμασκηνοῦ.

Ἀκόμη, τό παρόν εἶδε τό φῶς τῆς δημοσιότητας τό 2013, ὅταν ἡ Ἱερά Μητρόπολη Πειραιῶς τό κοινοποίησε μέ τήν ὑπογραφή τοῦ Γεράσιμου Βλάχου (εἰκονικό προφίλ συνεργάτη μας)[2].
Κλείνοντας τὸ ἄρθρο ἐκεῖνο, εἴχαμε ἐπιφυλαχθεῖ νὰ διαφωτίσουμε τό ζήτημα περισσότερο καθώς ἡ Μαρῆ ἐπικαλεῖται τήν «αὐθεντία» τοῦ ἀποκρυφιστῆ Ὄμρααμ Μιχαήλ Ἄϊβανχωφ (Omraam Mikhaël Aïvanhov), «μεσσία» τῆς «Παγκόσμιας Λευκῆς Ἀδελφότητας» καί φαίνεται ὅτι ἀκολουθεῖ τίς δοξασίες του.
Ὁ Ἄϊβανχωφ ἐγείρει ἀπόλυτη ἀπαίτηση. Οἱ μαθητές του πρέπει νά τόν ἐπιλέξουν ὡς Δάσκαλο, καί νά ταυτιστοῦν μαζί του καί μέ τή φιλοσοφία του· «συγχρονιστεῖτε μέ τή φιλοσοφία πού σᾶς φέρνω, διαφορετικά, ἀκόμα κι ἄν μείνετε σ' ὅλη τή ζωή σέ μιά Ἐσωτερική Σχολή, δέν θά προχωρήσετε»[3]. «Ἡ ἀγάπη ὅλων τῶν πλανητῶν μαζί δέν μπορεῖ νά συγκριθεῖ μέ τήν ἀπεραντοσύνη τῆς ἀγάπης μου...»[4]
Ὁ Ἄϊβανχωφ ὑπογραμμίζει ὅτι δέν πιστεύει σέ καμμία παιδαγωγική θεωρία· «πιστεύω μόνο στόν τρόπο πού ζοῦν οἱ γονεῖς πρίν καί μετά τή γέννηση τῶν παιδιῶν»[5].
Τό παιδί πού γεννιέται, προϋπάρχει ἄν καί ἐνσαρκώνεται. Τό μέλλον του ἐξαρτᾶται ἀπό τήν προετοιμασία τῶν γονέων ἤδη πρίν ἀπό τήν σύλληψη, «γιά νά μπορέσουν νά ἕλξουν ἕνα ὑπέρτατο πνεῦμα, γιατί μία ἀνώτερη ὀντότητα δέν δέχεται νά ἐνσαρκωθεῖ κοντά σέ ἄτομα πού δέν ἔχουν φτάσει σέ κάποιο βαθμό ἁγνότητας καί κυριαρχίας». Τό ἔργο τῆς ἐκπαιδεύσεως τῶν γονέων ἔχει ἀνάλαβει ἡ «Παγκόσμια Λευκή Ἀδελφότητα»[6].
Κατά τήν ἀντίληψη τοῦ Ἄϊβανχωφ δέν χρειάζονται παιδαγωγικές θεωρίες. Αὐτό πού χρειάζεαι γιά τή μητέρα εἶναι νά σκέπτεται καί νά ἀποτυπώνει μέσα της τήν εἰκόνα τοῦ ἰδανικοῦ παιδιοῦ. «Μόνο αὐτό πού σκέφτεται, αὐτό πού αἰσθάνεται μέσα της ἀποτυπώνεται πάνω του καί μεταβιβάζεται κληρονομικά ἀπό γενεά σέ γενεά»[7].
Τό σπέρμα τοῦ πατέρα «φέρει ἤδη μέσα του τό σχέδιο τοῦ τί θά εἶναι τό παιδί, τίς ἰκανότητές του, τά χαρίσματά του ἤ, ἀντίθετα τά κενά του, τά ἐγκλήματά του». Ἡ μητέρα, στό διάστημα τῶν ἐννέα μηνῶν «ἐργάζεται πάνω στό σπέρμα... δημιουργώντας τίς εὐνοϊκές ἤ τίς δυσμενεῖς συνθῆκες γιά τήν ἀνάπτυξη τῶν διαφόρων χαρακτηριστικῶν πού περιέχονται μέσα στό σπέρμα». Αὐτό γίνεται μέ τίς κατάλληλες σκέψεις καί ὀνομάζεται «πνευματική γαλβανοπλαστική»[8].
Διασαφηνίζοντας τό ὅρο γαλβανοποίηση, ὁ «Ζωντανός Δάσκαλος» προτρέπει: «Διαλέξτε τήν εἰκόνα ἑνός τέλειου ὄντος ἤ ἑνός ὑψηλοῦ ἰδανικοῦ καί θά τήν τοποθετήσετε στήν καρδιά σας, καί θά διαλογίζεστε πάνω σ' αὐτή, θά τήν θαυμάζετε μέ λατρεία. Ἔτσι θά ἀποκαταστήσετε τό πνευματικό ρεῦμα τό ὁποῖο θά θρέψει αὐτή τήν εἰκόνα μέ τά πιό εὐγενῆ ὑλικά διαλυμένα μέσα στήν ψυχή σας. Καί ἔτσι, πλησιάζοντας ἐσωτερικά αὐτή τήν εἰκόνα ἤ αὐτό τό ὑψηλό ἰδανικό τό ὁποῖο θαυμάζετε, θά συγκεκριμενοποιεῖται ὅλο καί περισσότερο μέσα σας»[9].
Ὁ Ἄϊβανχωφ κινεῖται ἐπίσης στό χῶρο τῆς πνευματικῆς ἀλχημείας[10]. Τό ἀνδρικό σπέρμα, λέγει, τοποθετεῖται «στήν κάθοδο», δηλαδή στόν κόλπο τῆς μητέρας. Μόλις ἡ γυναίκα μείνει ἔγκυος, «ἕνα ρεῦμα ἀρχίζει νά κυκλοφορεῖ μεταξύ τοῦ ἐγκεφάλου της (ἡ ἄνοδος) καί τοῦ σπέρματος (κάθοδος)». Ὅμως ὁ ἐγκέφαλος εἶναι ἑνωμένος «μέ τήν Πηγή τῆς κοσμικῆς ζωϊκῆς ἐνέργειας, τό θεό», ἀπ' ὅπου δέχεται τό ρεῦμα καί αὐτό τό ρεῦμα κυκλοφορεῖ στή συνέχεια ἀπό τόν ἐγκέφαλο στό ἔμβρυο. Τό πολύτιμο «μέταλλο» εἶναι ἡ θετική σκέψη: Ἡ μητέρα πρέπει νά κάνει θετικές σκέψεις καί αὐτές ἀντηχοῦν μέ τό πολύτιμο μέταλλο, πού ἀνταλλάσσει τό ἀκατέργαστο ὑλικό[11].
«Μόλις δεχτεῖ τό σπέρμα μέσα στόν κόλπο της (στήν κάθοδο), βάζει στό κεφάλι της (στήν ἄνοδο) μιά πλάκα χρυσοῦ, δηλαδή τίς πιό ἀνώτερες σκέψεις καί τά πιό ἀνώτερα συναισθήματα. Ἡ κυκλοφορία ἀρχίζει, καί τό αἷμα διατρέχει ὅλο τό σῶμα καί φέρνει στό σπέρμα αὐτό τό ἀνώτερο μέταλλο»· «ἡ μητέρα μπορεῖ νά κάνει μεγάλα θαύματα, γιατί ἔχει τό κλειδί τῶν δυνάμεων τῆς ζωῆς»[12].
Οἱ γονεῖς δέν πρέπει νά παραλείπουν νά μιλοῦν «γιά τό Δέντρο τῆς Ζωῆς, γιά τίς οὐράνιες ἱεραρχίες», χωρίς αὐτό νά σημαίνει ὅτι πρέπει νά τοῦ ἀπαριθμοῦν ὅλα τά «καββαλιστικά ὀνόματα τοῦ σεφιροθικοῦ Δέντρου»[13].
Σέ ὁμιλία του, ὁ Ἄϊβανχωφ, μέ θέμα: «Ἡ σπουδαιότητα τῆς συγκέντρωσης γιά τή δημιουργία τοῦ πνευματικοῦ Λέϊζερ»[14] ἀναφέρεται ὅτι ὁ Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος ἦταν «τό πιό πνευματικό ὄν καί τό πιό ἰσχυρό στήν Αἴγυπτο. ῏Ηταν σχεδόν μιά θεότητα»· ὁ δημιουργός τοῦ «Σμαραγδένιου Πίνακα», πού ἔχει τέτοιο βάθος, ὥστε ἀκόμα καί οἱ πιό μεγάλοι ἀλχημιστές δέν μπόρεσαν νά ἀποκρυπτογραφήσουν». Ὁ πίνακας αὐτός «δείχνει ὅτι εἶχε τή Γνώση καί τῶν τριῶν κόσμων, τοῦ φυσικοῦ κόσμου, τοῦ ἀστρικοῦ κόσμου καί τοῦ νοητικοῦ κόσμου». Μόνο ὁ «Ζωντανός Δάσκαλος» μπόρεσε «νά ἀποκρυπτογραφήσει πολλά πράγματα στό φυσικό ἐπίπεδο».
«Ἐάν ξέρει κανείς, ὅτι ὑπάρχουν βαθμοί καί βαθμοί νά διασχίσει καί ἄν γνωρίζει πῶς νά τό κάνει αὐτό, ξεπερνάει τούς ἀνθρώπους καί γίνεται ὑπεράνθρωπος καί μετά γίνεται ἀγγελικό ὄν, ἀρχαγγελικό καί τέλος θά εἶναι μία θεότητα».
Ἡ «τεχνική» τῆς ὀργάνωσης εἶναι ὁ διαλογισμός. Ὁ Ἄϊβανχωφ καλεῖ τούς γονεῖς νά ἐγκαταλείψουν κατά καιρούς τήν οἰκογένεια καί νά ἀσχοληθοῦν μέ τό διαλογισμό· «ἴσως μισή ὥρα, μία ὥρα,... ἴσως μία μέρα ἤ τρεῖς μῆνες»[15]. Σέ ἄλλο σημεῖο ἀναφέρει ὅτι συγκινεῖται νά βλέπει κάθε πρωί τίς μητέρες νά φέρνουν τά μωρά τους «στό βράχο». Δίνει τή συμβουλή: Καθίστε ἥσυχα κάπου καί ἀπευθυνθεῖτε σ' αὐτό: «Ἐσύ θησαυρέ μου, ἀγάπη μου, φῶς μου... θεέ μου, θέλω αὐτό τό παιδί νά γίνει ὁ ὑπηρέτης Σου». Οἱ ἐπιθυμίες της «καταγράφονται πάνω στό αἰθερικό, ἀστρικό καί νοητικό σῶμα τοῦ παιδιοῦ...»[16].
«Προσπαθεῖστε λοιπόν νά λούζετε τό παιδί σας μέ αὐτές τίς φωτεινές ἀκτῖνες σέ ὅλα τά κύτταρα τοῦ σώματός του...»[17].
Τό σχέδιο «γιά τό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητας» προϋποθέτει τήν πίστη στήν δοξασία τοῦ Κάρμα καί τῆς μετενσάρκωσης.
Μέ τίς πρακτικές τῆς κίνησης πρέπει κανείς νά ἀνέλθει ἀπό μετενσάρκωση σέ μετενσάρκωση ὅλα τά ἐπίπεδα τοῦ καββαλιστικοῦ Δένδρου, ὥσπου νά ἐπιστρέψει στό ἀνώτατο ἐξελικτικό ἐπίπεδο, στήν ἀνεκδήλωτη θεότητα.
Οἱ «Δάσκαλοι» ἀποτελοῦν ἀνώτερα ἐξελιγμένα ὄντα στό «Δένδρο τῆς Ζωῆς». Στό ἐπίπεδο τοῦ Δασκάλου φθάνει κανείς ὕστερα ἀπό αὐτοεξέλιξη μέσω ἀναρίθμητων μετενσαρκώσεων στήν διάρκεια χιλιετηρίδων[18]. «Ἀπό ἐνσάρκωση σέ ἐνσάρκωση, προσθέτει νέα πνευματικά στοιχεῖα, ἕως τήν ἡμέρα πού γίνεται ἕνας ἀληθινός ἀγωγός τοῦ φωτός καί τῶν θεϊκῶν ἀρετῶν»[19].
Ὁ «Ζωντανός Δάσκαλος» μᾶς λέει: «ὅλα τά ὄντα πού ἔχετε συναντήσει ἀπό τήν ἀρχή τῶν πολυπαθῶν ἐνσαρκώσεών σας, οἱ σύζυγοι, οἱ γυναῖκες πού εἴχατε, οἱ ἐραστές ἤ οἱ ἐρωμένες, ὅλοι σᾶς ἐγκατέλειψαν γιατί δέν ἦταν γιά σᾶς... Τό ἀνθρώπινο ὄν συναντᾶ τήν ἀδελφή ψυχή του δώδεκα φορές κατά τή διάρκεια ὅλων τῶν μετενσαρκώσεών του»[20].
Κατά τόν Ἄϊβανχωφ ἡ ψυχή τοῦ παιδιοῦ, δηλαδή τό πνευματικό ὄν πού ἐνσαρκώνεται, «δέν εἰσχωρῶ παρά τή στιγμή τῆς γέννησής του, μέ τήν πρώτη ἀναπνοή»[21].
Ἀντίθετα μέ ὅ,τι ὑποστηρίζει ἡ Ἰωάννα Μαρῆ, ὁ Ἄϊβανχωφ παραδέχεται ὅτι ἡ θεωρία του ἀπορρίπτεται ἀπό τήν «ἐπίσημη ἐπιστήμη»[22].
Ὅσα ἐκθέσαμε ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ Ἄϊβανχωφ κινεῖται ἔξω ἀπό τόν χῶρο τῆς χριστιανικῆς πίστης. Εἶναι ἕνα σύστημα αὐτοπραγμάτωσης καί αὐτοσωτηρίας. Ὅλα τά ὄντα καί κάθε τί πού ὑπάρχει βρίσκεται σέ ἑνιαῖα ἐξελικτική κλίμακα. Ἀκόμη καί ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν βρίσκεται ἔξω ἤ πάνω ἀπό αὐτήν τήν κλίμακα.
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός βρίσκεται κάπου, ἐνδιάμεσα, στό ἴδιο ἐπίπεδο μέ τούς διαφόρους ἱδρυτές τῶν θρησκειῶν. Ἀλλά σήμερα δέν ἔχει τήν δυνατότητα νά προσφέρει βοήθεια. Τήν βοήθεια προσέφερε ὁ Ὄμρααμ Μιχαήλ Ἄϊβανχωφ, πού στό μεταξύ ἔπαυσε νά εἶναι ὁ «ζωντανός δάσκαλος», καθώς πέθανε τό 1986. Ὅμως μπορεῖ κανείς καί σήμερα νά βρεῖ αὐτή τή βοήθεια στίς ἱεραρχικές δομές καί στίς τεχνικές τῆς ὀργάνωσης, πού παίρνουν τή θέση τῆς πνευματικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας.
Τὰ περιεχόμενα τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου ἐκφράζουν θέσεις ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἀντιαιρετικές καὶ δὲν ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ προσβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὶς ὁποῖες δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.
-------------------------------------------------------------
[1] http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/heresies/omades_outchrist.html
[2] http://aktines.blogspot.com/2013/06/blog-post_4721.html
[3] Τί εἶναι ἕνας Πνευματικός Δάσκαλος, ἔκδ. Prosveta 1982, σ. 150.
[4] Τί εἶναι ἕνας Π.Δ., σ. 159.
[5] Ὀ. M. Ἄϊβανχωφ, Ἕνα σχέδιο γιά τό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητας, ἔκδ. Prosveta 1989, σ. 13.
[6] Ἕνα σχέδιο, σσ. 21-22.
[7] Ἕνα σχέδιο, σ. 24.
[8] Ἕνα σχέδιο, σσ. 25-26.
[9] Ὀ. M. Ἄϊβανχωφ, Ἡ ἐπιστήμη τῶν δύο Ἀρχῶν. Πνευματική γαλβανοποίηση, ἔκδ. Prosveta 1983, σ. 23.
[10] βλ. Ἀ. Ἀλεβιζοπούλου, ὁ ἀποκρυφισμός στό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας, τεῦχος Γ' Ἀλχημεία, Ἀθήνα 1995, σσ. 59-61.
[11] Ἕνα σχέδιο, σσ. 28-29.
[12] Ἕνα σχέδιο, σσ. 30-31.
[13] Ἕνα σχέδιο, σ. 121.
[14] Μπουφάν 18/8/1985, πολυγραφημένη.
[15] Ἕνα σχέδιο, σ. 79.
[16] Ἕνα σχέδιο, σσ. 78-79.
[17] Ἕνα σχέδιο, σ. 82.
[18] Τί εἶναι ἕνας Π.Δ., σσ. 13-15.
[19] Τί εἶναι ἕνας Π.Δ., σ. 15.
[20] Ἡ ἐπιστήμη, σ. 32.
[21] Ἕνα σχέδιο, σ. 35.
[22] Ἕνα σχέδιο, σ. 47.

ΙΧΘΥΣ

Πηγή