ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΡΟΓΕΝΝΗΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ

Pin It

2022 02 04 1

Ἰωάννης Μηλιώνης

Τό παρόν προέρχεται ἀπό ἰδιόγραφο κείμενο τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου πού ὑπεβλήθη τήν 20ῃ Ἰανουαρίου 1996, ἀπό τήν Συνοδική Ἐπιτροπή ἐπί τῶν Αἱρέσεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς ὁποίας ὑπῆρξε Γραμματεύς, πρός τήν Ἱερά Σύνοδο. Τό πρωτότυπο κείμενο φέρει τήν ὑπογραφή τοῦ τότε Προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Μητροπολίτου Μαρωνείας +Δαμασκηνοῦ.

Ἀκόμη, τό παρόν εἶδε τό φῶς τῆς δημοσιότητας τό 2013, ὅταν ἡ Ἱερά Μητρόπολη Πειραιῶς τό κοινοποίησε μέ τήν ὑπογραφή τοῦ Γεράσιμου Βλάχου (εἰκονικό προφίλ συνεργάτη μας) (i).

«Ἡ ἑταιρεία αὐτή ἰδρύθηκε τόν Δεκέμβριο τοῦ 1989 μέ σκοπό τήν ἀγωγή τῆς ἐγκύου γυναίκας καί τοῦ μέλλοντος πατέρα «νά προετοιμάσουν τήν νέα ζωή». Ἡ ἑταιρεία εἶναι μέλος τῆς «Παγκόσμιας Ὀργάνωσης, τῆς Ἕνωσης τῶν Σωματείων Προγεννητικῆς Ἀγωγῆς».

Βασική θέση τῆς ἑταιρείας εἶναι ὅτι ἡ σκέψη ταυτίζεται μέ τήν πράξη. Ἐδῶ πρόκειται γιά τήν σκέψη καί τήν νοητική κατάσταση τῆς ἐγκύου γυναίκας, ἡ ὁποία μέ τήν σκέψη της διαπλάσσει καί μορφοποιεῖ τήν μελλοντική ζωή τῶν παιδιῶν σέ ὅλες τίς ἡλικίες των. Ἔτσι ἡ ἑταιρεία ὑπόσχεται τή δημιουργία ἀνθρώπου, σύμφωνα μέ τίς ἐπιθυμίες κυρίως τῆς μητέρας.

Ἡ μέλλουσα Μητέρα εἶναι «ἡ Μορφοποιός Δύναμη». Μέ τίς εἰκόνες πού βλέπει, ἀλλά καί μέ τή «νοητική εἰκόνα» πού σχηματίζει στήν φαντασία της, ἀναπτύσσει αὐτή τή «μορφοποιό δύναμη» καί τή «δύναμη ὐλοποίησης σχηματισμοῦ» τῆς νοητικῆς της εἰκόνας (ii).

Κατά τήν Μαρῆ (iii) «τό ἔμβρυο ἔχει μνήμη καί ἀπομνημονεύει, ἐγγράφοντας στά κύτταρά του τίς σκέψεις τῆς μητέρας του, τά μηνύματα πού ἐκείνη τοῦ στέλνει, τή στάση της στή ζωή, τή νοοτροπία της, τήν ποιότητα τῆς ὕπαρξής της». Ἡ «νοητική εἰκόνα» πού ἡ μητέρα σχηματίζει μέ τήν φαντασία της, «ἐπηρεάζει ἀπόλυτα τό ἔμβρυο», λέγει ἡ Μαρῆ καί καταλήγει: «Τό συμπέρασμα εἶναι ὅτι ἡ ἔγκυος γυναίκα εἶναι στήν ἐγκυμοσύνη της παντοδύναμη πάνω στό σχηματιζόμενο ἔμβρυο, διότι τό ἐπηρεάζει μέ τήν τριπλῆ της ὑπόσταση: α) Μέ τή φυσική... β) Μέ τήν ψυχική... γ) Μέ τήν νοητική της ὑπόσταση, ἀφοῦ ἡ εἰκόνα πού σχηματίζει γιά τό παιδί της καί γενικά κάθε σκέψη της, ἡ νοοτροπία της γενικότερα, οἱ ἰδέες της γιά τή ζωή, ἔχουν μία ἄμεση διαπλαστική δύναμη ἐπάνω του. Ἀφοῦ οἱ σκέψεις της ἐγγράφονται στήν κυτταρική του μνήμη, στούς νευρῶνες τῶν κυττάρων του, καί ἀποτελοῦν «ἐντυπώματα» μηνύματα ζωῆς μόνιμα χαραγμένα, ἀληθινά προγράμματα γιά τήν ὑπόλοιπη ζωή του».

Σχολιάζοντες τίς θέσεις αὐτές παρατηροῦμε ὅτι ἡ φυσική καί ἡ ψυχική ὑπόσταση τῆς ἐγκύου σίγουρα ἐπηρεάζει τό ἔμβρυο. Ὅμως αὐτό πού θεωροῦμε ἀσυμβίβαστο μέ τήν Ὀρθόδοξη πίστη εἶναι ἡ ἀποκρυφιστική δήλωση ὅτι «ἡ νοητική ὑπόσταση καί ἡ εἰκόνα πού ἡ μητέρα σχημάτισε γιά τό παιδί της ἔχουν διαπλαστική δύναμη στό παιδί καί προσδιορίζουν τή ζωή του».

«Στό νοητικό ἐπίπεδο, ἡ μέλλουσα μητέρα μπορεῖ νά κάνει μία ὁλόκληρη ἐργασία μέ τήν φαντασία της. Ἡ εἰκόνα πού πλάθει (καί πού ἐπιθυμεῖ) γιά τό παιδί της ἔχει μεγάλη διαπλαστική δύναμη...

»Ἄς φαντάζεται τό παιδί της σάν ἐνήλικο, σ' ὅλες τίς ἠλικίες, ὑγιή, ὄμορφο, εὐτυχισμένο, δημιουργικό, εὐγενή, μεγαλειώδες, δίκαιο, τίμιο, σοφό, θαυμάσιο, ἀφιερωμένο σέ ἔργο προσφορᾶς πρός τούς συναθρώπους του... Αὐτή ἡ εἰκόνα πού σχηματίζει γι' αὐτό θά τό καθοδηγεῖ ἀργότερα στή ζωή του, διότι ἐγγράφεται στό ὑποσυνείδητο τοῦ παιδιοῦ...

»Ἡ ἑλληνική παράδοση ἔδινε μεγάλη σημασία στά χρώματα πού φοροῦσε ἡ ἐγκυμονοῦσα. Τῆς ἦταν αὐστηρά ἀπαγορευμένο κάθε μαῦρο, γκρίζο ἤ καφετί, σκοῦρο χρῶμα. Δέν ἔπρεπε, οὔτε στό μεσοφόρι της νά φορέσει μαῦρο! Ἐνῶ τῆς συνιστοῦσαν τό ἄσπρο καί τά φωτεινά χρώματα τῆς ἴριδος, τά φωτεινά χρώματα τοῦ οὐρανίου τόξου, αὐτά στά ὁποῖα οἱ ἀκτῖνες τοῦ ἤλιου μποροῦν νά ἀναλυθοῦν ἀνάμεσα σ' ἕνα πρῖσμα, σ' ἕνα κρυσταλλάκι μέ γωνίες, ἤ σ' ἕνα διαμάντι... Αὐτά τά ὄμορφα χρώματα, καθαρά, χωρίς ἀναμίξεις τοῦ μαύρου καί τοῦ γκρίζου, ἡ ἔγκυος πρέπει νά φοράει ἐπάνω της, ἀλλά καί νά στολίσει μ' αὐτά τό σπίτι της, βάζοντας ἕνα τραπεζομάντηλο ἤ ἕνα ἁπλό χαρούμενο ντιβανοκάλυμμα, πού μποροῦν ν' ἀλλάξουν ὅλη τήν χρωματική ἀτμόσφαιρα τοῦ σπιτιοῦ της» (iv).

Κατά τήν ἑταιρεία αὐτή, «ἡ πρώτη ἠθική, ψυχική καί πνευματική ἀγωγή τοῦ ἀνθρώπου προέρχεται προγεννητικά, μεσ' ἀπό τά πανίσχυρα πρῶτα ἐντυπώματα τῶν βιωμάτων, τῶν σκέψεων καί τῶν συναισθημάτων τῆς μέλλουσας μητέρας, τοῦ μέλλοντα πατέρα, στήν ἀπαλή κυτταρική μνήμη τοῦ ἐμβρύου» (v).

«Ἄν θέλεις ν' ἀποκτήσεις παιδί ὄμορφο, νά θαυμάζεις τά ὄμορφα παιδιά, τούς ὄμορφους ἀνθρώπους, τά ὄμορφα τοπία... νά φορᾶς ἄσπρα ἤ φωτεινά χρώματα» (vi). «Σκέψου, φαντάσου τό παιδί σου σάν ἐνήλικο, σ' ὅλες τίς ἠλικίες, ὑγιές, ὄμορφο, εὐτυχισμένο... σοφό, θαυμάσιο ἄνθρωπο... Τό μωρό σου τρέφεται... μέ τίς εἰκόνες, τά ὀράματα πού πλάθεις γι' αὐτό...». «Πλάσε τό παιδί σου φωτεινό! Θά γίνει ἄν τό ζητήσεις» (vii).

Τά πάντα λοιπόν στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου προσδιορίζονται ἀπό τήν σκέψη καί τή νοητική εἰκόνα, πού σχηματίζει μέ τήν φαντασία της ἡ μητέρα κατά τήν προγεννητική περίοδο. Ἑπομένως ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀτόμου περιορίζεται καί ἀσφαλῶς ἡ προσωπική εὐθύνη του γιά ὅποια συμπεριφορά:

Ἔτσι, ἡ ὁμοφυλοφιλία ὀφείλεται κατά τήν ἀντίληψη αὐτή «στήν μή ἀποδοχή τοῦ φύλου ἀπό τήν μητέρα» [πού ἐπιθυμοῦσε κοριτσάκι ἐνῶ εἶχε ἀγόρι μέσα της]. Ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐγκύου γιά κορίτσι, ἐνῶ εἶχε ἀγόρι, δηλαδή ἡ σκέψη της, ἡ νοητική της κατάσταση, «δίνει στό ἀγοράκι χαρακτηριστικό θηλυπρεπείας καί ἡ ἐπιθυμία της γιά ἀγοράκι ἐνῶ εἶχε κοριτσάκι, δίνει στό κοριτσάκι χαρακτηριστικά ἀγοροκόριτσου» (viii).

Ἡ κίνηση ἐπικαλεῖται τούς ἀρχαίους ἕλληνες φιλοσόφους, γιά νά ὑπογραμμίσει ὅτι ἡ ἐγκληματικότητα ἀποδιδόταν «στίς ἀρνητικές σκέψεις τῆς μητέρας μέσα στή μήτρα»! Ἐπίσης στίς ἀντιλήψεις τῶν Κινέζων πρίν 1000 χρόνια, κατά τίς ὁποῖες «οἱ ἐγκυμονοῦσες ἀποσύρονταν σ' εἰδικά προετοιμασμένα οἰκήματα» (ix).

Ἀπό ὅσα ἐκθέσαμε ἀποδεικνύεται ὅτι θεμέλιο τῆς φιλοσοφίας τῆς κίνησης εἶναι ἡ λεγόμενη «θετική σκέψη», ἡ ὁποία κυριαρχεῖ στόν ἀποκρυφισμό, σέ γκουρουιστικές καί ἄλλες ὀμάδες. Ὅπως ἔχει ἀποδειχθεῖ, ἡ δοξασία αὐτή ἀκυρώνει ὁλόκληρη τήν ἐν Χριστῷ ἐλπίδα (x).

Ἡ Μαρῆ ἐπικαλεῖται τήν «αὐθεντία» τοῦ ἀποκρυφιστῆ Ὄμρααμ Μιχαήλ Ἄϊβανχωφ (Omraam Mikhaël Aïvanhov), «μεσσία» τῆς «Παγκόσμιας Λευκῆς Ἀδελφότητας» καί φαίνεται ὅτι ἀκολουθεῖ τίς δοξασίες του. Ὁ ἀποκρυφιστής αὐτός συνιστᾶ στό κράτος νά ὀργανώσει «κτήματα» γιά ἔγκυες γυναῖκες, ὅπου σέ κατάλληλο περιβάλλον θά παρακολουθοῦν «διαφωτιστικές ὀμιλίες», ἰδιαίτερα γιά τό «τί ἐργασία μποροῦν νά κάνουν μέ τίς σκέψεις καί τά συναισθήματά τους πάνω στό παιδί πού θά γεννήσουν»· ἡ ἔγκυος «ἔχει ἀληθινή ἰκανότητα νά "διαπλάθει" τό ἔμβρυο», ὑποστηρίζει ὁ Ἄϊβανχωφ (xi).

Στά πλαίσια τῆς δραστηριότητας τῆς Παγκόσμιας Λευκῆς Ἀδελφότητας τοῦ Ἄϊβανχωφ δημιουργήθηκε τό 1990 ἡ ὀργάνωση «Ἕνας Σύνδεσμος γιά τήν Εἰρήνη» (Un Lien pour la Paix), μέ πρωτοβουλία τοῦ Φιλίππου Μεϊλέμπιαν (Phillipe Mailhebian) καί μέ σκοπό τήν θρησκευτική βοήθεια κυρίως σέ ἐγκύους, παιδιά καί νέες μητέρες. Ἡ κίνηση ἐκδίδει τήν ἐφημερίδα «Ὁ Σύνδεσμος» (Le Lien). Σ' αὐτή τήν κίνηση ἀνήκει καί ἡ «Ἐφηρμοσμένη Συνείδηση καί Οἰκονομία» (Consience et Economie appliquees CEA).

Εἰδικώτερα, ἰδρύθηκε ἡ «Ἐθνική Ἑταιρεία Προγεννητικῆς Ἀγωγῆς (Action National pour L’ Education Prenabal ANEP), μέ πρόεδρο τήν Μαρία Ἀντρέ Μπερκίν (MarieAndre Berkin). Σκοπός εἶναι «ἡ βελτίωση καί ἐναρμόνιση τῆς φυσικῆς καί ψυχικῆς ἀνάπτυξης τῶν παιδιῶν, διά τῆς προπαρασκευῆς τῶν μελλοντικῶν γονέων καί εἰδικώτερα τῆς μητέρας κατά τήν περίοδο τῆς ἐγκυμοσύνης. Ἀκριβέστερα, νά βοηθηθοῦν οἱ ἔγκυες νά ζήσουν μία πνευματική γαλβανοπλαστική...» (xii).

Στά ἔντυπα πού μελετήσαμε ἡ κίνηση δέν κάνει λόγο γιά προσωπικό Θεό. Δέν φαίνεται νά ἀναγνωρίζει τίποτε ἄλλο ἀπό τόν «Ἑαυτό».

Ἡ Ἰωάννα Μαρῆ, σέ ἄρθρο της ἀναφέρει: «Ἐκτός ὅμως ἀπό τίς ἀτέλειες ἔχουμε ὅλοι ἕνα Ὑπέροχο, Πάνσοφο, γεμᾶτο Ἀγάπη, Δυναμικό, Θαυμάσιο Ἑαυτό! Καί Αὐτόν πρέπει νά ἀγαπήσουμε, σέ Αὐτόν πρέπει νά πιστέψουμε... μόνο πιστεύοντάς τον θά τοῦ δώσουμε τήν δυνατότητα νά ἐκδηλωθεῖ καί νά σαρώσει ὅλες τίς ἀτέλειες!» (xiii).

Κατά τήν Μαρῆ φαίνεται ὅτι ὁ «θεός» ἐκδηλώνεται μέ τήν «θηλυκότητα» τῆς μητέρας καί τήν «Σοφία» τοῦ πατέρα. «Ἡ θηλυκότητα» τῆς μητέρας λογίζεται «ἐκδήλωση τῆς θείας Μητέρας», ἐνῶ στό πρόσωπο τοῦ ἄνδρα ἡ γυναίκα πρέπει νά θαυμάζει «τή Σοφία, τό Μεγαλεῖο, τή Δύναμη, τόν Ὑπέροχο Ἄνδρα, στήν πιό ἀνώτερη θεία ἐκδήλωσή του...» (xiv).

Τό ζήτημα διαφωτίζεται καλύτερα ἄν μελετήσει κανείς τίς περί Χριστοῦ ἀντιλήψεως τῆς Ἰωάννας Μαρῆ, γιά τίς ὁποῖες ὅμως ἐπιφυλασσόμεθα νά ἀναφερθοῦμε στό ἑπόμενο φύλλο τοῦ Ο.Τ.

Τὰ περιεχόμενα τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου ἐκφράζουν θέσεις ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἀντιαιρετικές καὶ δὲν ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ προσβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὶς ὁποῖες δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.

Ορθόδοξος Τύπος

______________________________

i http://aktines.blogspot.com/2013/06/blogpost_4721.html

ii Ἰωάννα Μαρῆ, Προγεννητική Ἀγωγή. Προετοιμασία τῆς Νέας Ζωῆς: Τό κλειδί γιά μία νέα γενιά Ὑγιῆ, Εὐτυχισμένη, Δημιουργική! Ἀθήνα 1995/ Τό κλειδί, σ. 12.

iii Ἰωάννα Μαρῆ, Προγεννητική Ἀγωγή. Προετοιμασία τῆς Νέας Ζωῆς. Ἡ Μητρότητα ἀρχίζει ἀπό τήν σύλληψη/ Ἡ μητρότητα, σ. 7.

iv Ἡ μητρότητα, σ. 11 καί σ. 9.

v Τό κλειδί, σ. 67.

vi Στό ἴδιο, σ. 6.

vii Στό ἴδιο, σ. 22.

viii Στό ἴδιο, σ. 11.

ix Ἡ μητρότητα, σ. 4.

x βλ. Ἀ. Ἀλεβιζοπούλου, Αὐτογνωσία, Αὐτοπραγμάτωση, Σωτηρία. Ἡ «δύναμη τῆς σκέψης» στό φῶς τῆς χριστιανικῆς πίστης, Ἀθήνα 1991, σσ. 5758.

xi Ἡ μητρότητα, σ. 2.

xii Les Sectes en France (Οἱ σέκτες στή Γαλλία), Vêä. Centre Roujer Ikor, σσ. 3031.

xiii Ἰωάννα Μαρῆ, Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, παιδί καί νέοι Γονεῖς, Δεκ. 1993, σ. 22.

xiv Τό κλειδί, σ. 14.

Πηγή